De erfenis van Pim Fortuyn

Het is maandagavond 6 mei 2002. Een mooie avond om eens aan het werk te gaan in de tuin…. Ja, die avond die ik nimmer zal vergeten werd ineens wreed verstoord toen mijn vrouw ontdaan naar buiten kwam rennen met de mededeling dat Pim Fortuyn was neergeschoten door de linkse activist Volkert van der Graaf. Abrupt maakte hij een einde aan het leven van de meest welbespraakte en omstreden politicus van de afgelopen decennia. De beelden van het in elkaar gestuikte lichaam van Fortuyn gaan de wereld rond en branden zich voor altijd op het netvlies. Een jaar later al werd de dader veroordeeld tot 18 jaar cel. Maar vele vragen blijven onbeantwoord. Ook op de vraag wat er vandaag nog rest van de ideeën van Fortuyn lopen de antwoorden sterk uiteen.

Dat Fortuyn een fikse steen in de politieke kikkerpoel heeft geworpen, staat buiten kijf. Op het eerste zicht lijkt het er sterk op dat de stevige rimpels intussen van het politieke water verdwenen zijn. Voor de ene was fortuyn een arrogante relnicht, iemand die inspeelde op de onderbuikgevoelens van de samenleving. Voor anderen is hij een martelaar van het vrije woord. Iemand die opkwam voor de vergeten autochtone Nederlander in de verpauperde wijken van de grote steden, en daarbij geen enkel taboe spaarde. Hij nam het op voor de democratische waarden van onze westerse samenleving en voor de emancipatie van de moslimvrouwen. Fortuyn walste als een olifant door de multiculturele porseleinwinkel en daar moesten brokken van komen. Fortuyn is niet meer, maar zijn ideeën zijn niet dood.

Zijn stelling dat de immigratie ingeperkt moet worden om de integratie mogelijk te maken, is zowat algemeen aanvaard. Weg met dat politiek correcte geknuffel. Fortuyn nam moslims veel serieuzer dan links ooit gedaan had. Het is onmiskenbaar de verdienste van professor Pim dat het debat eindelijk werd opengebroken. Maar Nederland worstelt nog immer met de vraag hoe multicultureel en tolerant je kan zijn, zonder dat onze hard bevochten democratische waarden op de helling worden gezet. Vrije meningsuiting, de gelijkheid van man en vrouw, de scheiding tussen kerk en staat….voor het behoud van die waarden heeft Fortuyn zijn leven gegeven. Als het besef groeit dat die waarden het ook waard zijn om voor te vechten, is Fortuyn niet voor niets gestorven.

Door Harry de Olde